Lief lichaam,
We vergeten je zo vaak.
We vullen je vol met eten dat ons niet voedt maar vult – zoet, vet, gemak.
We hollen door, grenzeloos, over onze grenzen heen, en negeren subtiele signalen die jij ons al die tijd probeert te geven.
Jarenlang fluisterde je zacht. Soms riep je subtiel. Uiteindelijk begon je te schreeuwen.
Bij mij begon het klein: vingergewrichten die protesteerden. Maar langzaam verspreidde het zich. Mijn hele lichaam voelde moe, opgebrand, opgeëist door een leven dat geen rust kende.
Medicijnen hielpen niet, ze versterkten soms het gevoel van disconnectie.
En nu, jaren later, begint de heling langzaam. Het herstel is subtiel, maar krachtig.
Om dit proces te eren, vraagt mijn lichaam compensatie in rust. Voor alle keren dat ik te vol zat, te snel rende, te weinig luisterde.
Ik eer mijn lichaam door:
* te luisteren, echt te voelen wat het nodig heeft
* voldoende rust te nemen
* te letten op voeding (en ja, ik geniet ook van chocolade en koffie – balans is key)
* zachte rituelen: voeten masseren, warme voetenbaden, ademwerk
Want dit lichaam is oneindig wijs. Het weet dingen voordat ons hoofd ze kan bevatten. Het draagt ons, vergeeft ons, fluistert ons terug naar onszelf.
Dus:
Koester, eer en luister.
Je lichaam is je trouwste metgezel.
Altijd aanwezig, altijd wijs.
liefs, Wietske
