De grootste beweging in je leven creëer je door eigenaarschap te nemen over je leven.
Er is een beweging die we allemaal kennen – bewust of onbewust. Een cyclische beweging. Geen rechte lijn.
Van “slachtoffer” naar “eigenaar”.
Niet omdat we falen wanneer we weer even terugvallen, maar omdat dit is hoe opruimen en belichamen werkt.
Slachtofferschap is geen fout
Slachtofferschap wordt vaak veroordeeld. Alsof het iets is wat je zo snel mogelijk moet ‘fixen’.
Maar slachtofferschap is meestal een startpunt.
Het schreeuwt.
Het is luid.
Het voelt rauw, machteloos, verwarrend.
Kenmerken die vaak bij deze fase horen:
* invullen voor de ander
* controle willen houden
* een lamgeslagen gevoel
* zoeken naar oplossingen buiten jezelf
* handelen vanuit overleving
Niet omdat je zwak bent – maar omdat je systeem veiligheid zoekt.
De beweging naar binnen
Na verloop van tijd verandert er iets.
Niet spectaculair. Subtiel.
Je stopt met vechten.
Je stopt met duwen.
Je zakt.
Van actie naar zijn
Van controle naar overgave.
Dit is vaak de fase waarin het lijkt alsof je ‘stilvalt’. Alsof er niets gebeurt.
Maar onder de oppervlakte gebeurt alles.
Dit is het opruimen.
Het voelen.
Het doorleven.
Van aanschouwen naar eigenaarschap
En dan – soms ineens, soms aarzelend – komt er beweging.
Niet vanuit moeten.
Maar vanuit waarheid.
Je ziet jezelf.
Je herkent patronen.
Je voelt: “dit is van mij”.
Eigenaarschap betekent niet dat je alles leuk vindt.
Het betekent dat je niet langer wegkijkt.
Je neemt verantwoordelijkheid voor:
* je keuzes
* je grenzen
* je energie
* je leven
En daarmee… creëer je je leven.
Hoe meer lagen je opruimt, hoe subtieler slachtofferschap wordt.
In het begin schreeuwt het:
“Dit overkomt mij altijd.”
Later fluistert het:
“Zie je wel…”
En juist dát is groei.
Want je herkent het sneller.
Je voelt het eerder.
Je hoeft er niet meer in te blijven hangen.
Je wordt steeds meer de “observeerder”.
Niet koud. Niet afstandelijk.
Maar helder.
Wanneer het langer duurt
Soms duurt een fase langer.
Dat betekent niet dat je ‘terug bij af’ bent.
Vaak betekent het dat je een oud thema aan het doorvoelen bent.
Een voorbeeld: grenzen aangeven
Grenzen aangeven is een prachtig – en verraderlijk subtiel – voorbeeld.
Veel mensen denken bij grenzen aan grote momenten:
nee zeggen tegen werk,
uit een relatie stappen,
of eindelijk je waarheid spreken.
Maar de meeste grensoverschrijding gebeurt in de details.
Accepteer je alles wat je voorgeschoteld krijgt, of kies je bewust voor je eigen voeding?
Ga je naar bed wanneer je lichaam dat aangeeft, of wacht je tot de ander gaat?
Zeg je “ja” omdat het klopt – of omdat je niet wilt teleurstellen?
En deze is voor de pleasers (geloof me… deze ken ik heel goed):
Vaak wat jij denkt dat “jouw” grens is,
is in werkelijkheid de grens van de ander.
Je bent zo afgestemd geraakt op wat passend is voor de omgeving,
dat je je eigen ja en nee niet eens meer voelt.
Grenzen aangeven klinkt simpel.
De oefening is eenvoudig.
De uitvoering… soms een uitdaging.
Een heldere richtlijn:
Word je er blij van?
Geeft het je energie?
Voelt je lijf open?
→ dan is het een ja.
Kost het je energie?
Zeg je *“oké, vooruit dan” terwijl iets in je samentrekt?
Voelt het niet fijn?
→ dan is het een overduidelijke nee.
Wanneer dit patroon oud is -vaak ontstaan in de kindertijd – kan het zijn dat je weer even lamgeslagen raakt.
Niet omdat je faalt,
maar omdat je een dieper thema aan het doorvoelen bent:
veilig blijven door jezelf aan te passen.
Dit vraagt geen actie.
Dit vraagt aanwezigheid.
Hier duurt transformatie soms langer — niet omdat je faalt, maar omdat je systeem veiligheid aan het inhalen is.
Grenzen = eigenaarschap
Grenzen aangeven is eigenaarschap nemen over je leven.
Op het moment dat jij je ja en nee serieus neemt, stap je uit de automatische slachtofferrol.
Niet omdat er nooit meer iets gebeurt,
maar omdat je niet langer wacht tot de wereld het voor je oplost.
Je kiest.
Je voelt.
Je stuurt bij.
Slachtofferschap verliest hier zijn grip.
Niet door strijd,
maar door bewustzijn.
Leven als voortdurende creatie
We bewegen niet één keer van slachtoffer naar eigenaar.
We doen het steeds opnieuw.
Elke keer een laag dieper.
Elke keer iets echter.
Tot slachtofferschap niet verdwijnt – maar een signaal wordt.
Een richtingaanwijzer.
En jij?
Jij wordt degene die ziet.
Die kiest.
Die belichaamt.
Niet perfect.
Wel aanwezig.
Dat is eigenaarschap.
Je leven veranderd op het moment dat jij eigenaarschap terugneemt, keer op keer.
Dat is leven.
We rennen.
Ik eer mijn lichaam door:
En toch is dat thuiskomen best spannend. Want in je lichaam woont niet alleen ontspanning en liefde, maar ook die oude onzekerheid. Dat stemmetje: “Ben ik wel mooi genoeg? Ben ik niet te dik, te dun, te slap, te veel?”
Maar eerlijk is eerlijk: meestal luisteren we niet. We hollen door, overstemmen de signalen met koffie, deadlines en Netflix. Tot je lichaam geen fluisterstem meer gebruikt maar begint te schreeuwen: pijn, klachten, burn-out, ziekte. Niet omdat het je tegenwerkt, maar omdat het je wakker wil maken. Omdat het zegt: “Hé, hier ben ik. Vergeet mij niet. We doen dit samen.”
Zet je voeten plat op de grond en adem diep in je buik.
Yin (vrouwelijk): zachtheid, ontvankelijkheid, creatiekracht, liefde, intuïtie, flow.
Balans is niet 50% yin en 50% yang. Het is weten wanneer je welke energie inzet. Soms vraagt het leven om yang: actie, focus, knopen doorhakken.
Vrouwelijkheid gaat niet over roze jurkjes of lippenstift (mag wel, hoeft niet). Het gaat over durven ontvangen, voelen en leven vanuit je essentie.
We zijn zo gewend dat anderen onze “problemen” oplossen. Bij Christel leer je waar jouw blokkades en klachten vandaan komen en hoe je er zelf mee aan de slag kunt. Voor mij persoonlijk betekent dit: minder pijn door artritis, meer energie, veerkracht en een dieper contact met mezelf.