Rond Halloween zeggen mensen dat de sluiers tussen werelden dunner zijn. Wat betekent dat eigenlijk en waarom voelen zoveel mensen dat deze tijd anders is? In dit logbericht lees je hoe oude natuurwijsheid, seizoensverandering en innerlijke stilte samenkomen in deze bijzondere overgang van licht naar donker.
De overgang tussen werelden
Eind oktober verandert de wereld om ons heen.
De dagen worden korter, de lucht koeler, het licht zachter.
De natuur trekt zich terug: bladeren vallen, zaden rusten, dieren zoeken beschutting.
We bevinden ons in de overgang tussen twee seizoenen, een moment waarop het leven even inademt, en daarna uitademt in stilte.
In oude Keltische tradities werd deze periode Samhain genoemd: het einde van de oogst en het begin van het donkere halfjaar.
Men geloofde dat juist nu de grens tussen de werelden dunner was — tussen leven en dood, licht en schaduw, zichtbaar en onzichtbaar.
De sluier als symbool
De “sluier” is een oud beeld voor de scheiding tussen wat we kunnen aanraken en wat we alleen kunnen voelen.
Wanneer de wereld vertraagt, de nachten langer worden en de aarde naar binnen keert, lijkt ook die scheiding zachter te worden.
We dromen intenser, herinneringen komen boven, gevoelens bewegen dieper.
Niet omdat er plots iets bovennatuurlijks gebeurt, maar omdat de stilte luider wordt en wij beter kunnen luisteren.
Verbinding met wie vóór ons kwam
Rond Samhain namen mensen de tijd om hun voorouders te eren:
een kaars aansteken, eten delen, een naam fluisteren in dankbaarheid.
Uit eerbied voor de stroom van leven waar we deel van zijn.
Het is een mooie gedachte: dat de liefde van wie ons voorging nog steeds door ons heen ademt.
Wanneer we even stilstaan, kunnen we dat voelen, als een zachte warmte, een herinnering, een glimp van iets groters.
Een uitnodiging tot bezinning
Of je nu gelooft in dunne sluiers of niet, dit seizoen nodigt iedereen uit om te vertragen.
De natuur doet het voor: alles keert naar binnen om te rusten en te vernieuwen.
Misschien mogen wij dat ook doen even stilstaan, loslaten wat voorbij is, en ruimte maken voor wat wil ontstaan.
Pilago-moment
Vanavond, steek een kaars aan.
Voel het licht dansen in de duisternis.
Adem diep in, en laat met elke uitademing iets van het oude los.
Misschien hoor je dan de fluistering van de aarde zelf:
dat licht en donker elkaar niet bestrijden, maar in liefde aanraken.