waarom dat niets zegt over hun kracht
Het begint vaak subtiel. Een gevoel dat iets schuurt, dat een gesprek te snel gaat, dat er net iets te veel gevraagd wordt. Niet groot genoeg om meteen op te staan, wel duidelijk genoeg om ergens in het lichaam opgeslagen te worden. Veel vrouwen herkennen dat moment. Ze voelen het, weten het zelfs, maar laten het voorbijgaan. Uit zorg voor de sfeer, voor de ander, voor het geheel.
Overweldiging ontstaat zelden plotseling. Het is geen explosie uit het niets, maar een opeenstapeling van kleine momenten waarin het eigen signaal geen ruimte kreeg. Vrouwen zijn vaak vroeg getraind in afstemming. Ze leren kijken, voelen, aanvoelen wat nodig is, soms nog voordat iemand dat zelf weet. Dat maakt hen opmerkzaam, empathisch en verbindend. Maar het betekent ook dat hun systeem voortdurend openstaat. Wat anderen niet registreren, komt bij hen wel binnen.
In een wereld die snelheid, duidelijkheid en daadkracht waardeert, wordt die afstemming niet altijd herkend als een vaardigheid. Eerder als iets vanzelfsprekends, iets dat er gewoon bij hoort. En juist daar begint het probleem. Want wie voortdurend afstemt, maar zelden wordt uitgenodigd om ook zichzelf serieus te nemen, leert onbewust om het eigen gevoel te parkeren. Even nog. Nog één stap. Nog één gesprek.
Het lichaam vergeet dat niet. Het slaat het op. Vaak in de maag, de borst, de adem. En wanneer die opslag te vol raakt, komt de reactie alsnog. Niet meer zacht, niet meer voorzichtig, maar fel of kortaf. Dat moment wordt dan gezien als ‘te emotioneel’ of ‘niet zo liefdevol’, terwijl het in werkelijkheid het gevolg is van te lang dragen zonder grens.
Dat vrouwen dit vaker ervaren dan mannen heeft weinig te maken met biologische zwakte en alles met culturele verwachtingen. Mannen krijgen doorgaans meer ruimte om spanning naar buiten te brengen. Om boos te zijn, afstand te nemen, te stoppen. Bij vrouwen wordt vaker verwacht dat ze blijven verbinden, blijven uitleggen, blijven zorgen dat het soepel loopt. Spanning beweegt dan naar binnen, waar het zich opbouwt tot overweldiging.
Overweldigd zijn betekent dus niet dat iemand te gevoelig is. Het betekent dat iemand te lang zonder bescherming heeft gefunctioneerd. Gevoeligheid op zichzelf is geen probleem. Het wordt pas zwaar wanneer er geen toestemming is om op tijd te pauzeren, om het tempo te vertragen, om te zeggen: dit is nu genoeg.
Misschien vraagt overweldiging daarom niet om harder worden of minder voelen, maar om iets veel fundamentelers. Om het herstellen van het recht om het eerste signaal serieus te nemen. Niet pas wanneer het niet meer gaat, maar precies op het moment dat het lichaam al wist: hier wil iets stoppen, of wachten, of ademen.
Wanneer dat weer mag, verliest overweldiging zijn greep omdat niemand nog hoeft te dragen wat nooit alleen bedoeld was om gedragen te worden.
Herken je dit?
Dat je veel opvangt, veel draagt
en jezelf daarin langzaam kwijtraakt?
In de cursus Bewust Zijn nodig ik je uit om weer bij jezelf te komen.
Niet door sterker te worden of meer aan te kunnen, maar door te luisteren naar je lichaam en je eigen innerlijke signalen serieus te nemen.
✨ Bewust Zijn cursus
Een zachte beweging terug naar jezelf
waar rust ontstaat omdat je niet langer over je eigen grenzen heen leeft.
Oefening
Het eerste signaal terughalen
Deze oefening kun je staand, zittend of liggend doen. Geen speciale houding nodig.
Sluit je ogen of verzacht je blik.
Leg één hand op je onderbuik of maag, de andere op je borst.
Adem rustig in door je neus.
Niet diep, niet gestuurd. Gewoon laten gebeuren.
Breng je aandacht naar een recent moment waarop je net iets inslikte.
Niet het grote conflict, maar dat kleine moment waarop je dacht:
“Het is oké, ik zeg straks wel iets.”
Vraag niet wat je had moeten zeggen.
Vraag alleen: waar voelde je dit in je lichaam?
Misschien is het druk in je buik.
Misschien spanning rond je borst.
Misschien wordt je adem korter.
Blijf daar met je aandacht om het te erkennen.
Zeg innerlijk, heel eenvoudig:
“Ik zie je. Je hoefde dit niet alleen te dragen.”
Adem een paar keer rustig door terwijl je handen blijven liggen.
Wanneer het klopt, laat je de oefening los.
Dit is geen oplossing.Het is een herstel van contact.
Meditatie
Op tijd stoppen
Ga comfortabel zitten of liggen.
Zorg dat je lichaam ondersteund wordt.
Sluit je ogen.
Laat je adem vanzelf komen en gaan.
Stel je voor dat je lichaam een intern stoplicht heeft ergens in je romp.
Bij veel mensen zit dit rond de maag of het middenrif.
Bij groen voelt alles open en stromend.
Bij oranje voel je: dit gaat richting grens.
Bij rood is het eigenlijk al te laat.
Je hoeft niets te visualiseren als dat niet komt.
Voel alleen.
Breng je aandacht naar je adem.
Bij elke inademing vraag je zacht:
“Wat voel ik nu?”
Bij elke uitademing:
“Mag dat er zijn?”
Stel je voor dat je vandaag niet wacht tot rood.
Dat je bij oranje al mag vertragen.
Niet uitleggen.
Niet verantwoorden.
Alleen even stoppen.
Zeg innerlijk:
“Ik hoef niets te bewijzen om mijn grens te mogen voelen.”
Blijf hier een paar ademhalingen bij.
Laat het lichaam wennen aan dit idee.
Wanneer je er klaar voor bent, breng je je aandacht rustig terug.
Open je ogen op je eigen tempo.
Ter afronding
Deze oefening en meditatie zijn een herinnering aan iets wat er altijd al was: het vermogen om op tijd te luisteren.
Wanneer je jezelf vroeg genoeg ontmoet, verliest overweldiging zijn greep.
