Wanneer je drukker wordt
maar minder essentie ervaart
Het eerste wat je vaak merkt wanneer je jezelf langzaam kwijt begint te raken, is dat je drukker wordt. Niet per se productiever, maar voller. Je dagen raken gevuld met van alles, terwijl de echt essentiële dingen juist minder uit je handen komen. Je springt van het een naar het ander, niet omdat je niet weet wat belangrijk is, maar omdat je probeert alle ballen tegelijk in de lucht te houden. En dat is iets wat geen enkel systeem vol kan houden.
Versnipperde aandacht als eerste signaal
Je aandacht raakt versnipperd. Je wordt sneller afgeleid, pakt dingen half op en laat ze weer liggen, terwijl er onder alles door een onrust voelbaar is. Aan het eind van de dag heb je veel gedaan en toch voelt het leeg, alsof je nergens werkelijk bent geweest. Dit wordt vaak gezien als een gebrek aan focus of discipline, maar in werkelijkheid is het een teken dat je te ver naar buiten bent geraakt.
Leven vanuit het veld van de ander
Wat hier meespeelt, en wat vaak onzichtbaar blijft, is hoe sterk je afgestemd bent op de mensen om je heen. Zeker bij degenen die dicht bij je staan, wordt hun tempo, hun behoefte en hun richting onbewust leidend. Ideeën van anderen worden versterkt, verwachtingen worden opgepakt nog voordat ze uitgesproken zijn, en verantwoordelijkheden stapelen zich op zonder dat je daar bewust voor kiest omdat je systeem gewend is om ruimte te maken voor de ander.
Wanneer je handelen zijn oorsprong verliest
Langzaam verschuift de plek van waaruit je handelt. Je doet niet meer wat werkelijk van binnenuit wil ontstaan, maar wat nodig lijkt om het geheel draaiende te houden. Je functioneren wordt een reactie op het veld om je heen. Hoe gevoeliger en draagkrachtiger je bent, hoe sneller dit gebeurt. Je lichaam staat voortdurend open, ontvangt, vangt op en verbindt, terwijl je eigen verankering steeds minder wordt gevoeld.
Het gevoel dat je je kunnen niet benut
Op dat punt ontstaat het pijnlijke gevoel dat je je kunnen niet benut. Dat je meer in je hebt dan eruit komt. Maar wat afgesloten raakt, is niet je vermogen, het is de toegang tot jezelf. Want wat niet uit je eigen centrum voortkomt, kan je niet werkelijk voeden, hoe toegewijd of bekwaam je ook bent.
De uitnodiging van deze tijd
Deze tijd legt dit genadeloos bloot. Oude manieren van doorgaan werken niet meer. Het lichaam is niet langer bereid om te compenseren voor een leven dat te ver van binnenuit is geraakt. Vermoeidheid, uitstelgedrag en innerlijke druk zijn geen tekenen van falen, maar signalen dat je systeem vraagt om terugkeer.
Terugkeren naar jezelf terwijl je doorgaat
Die terugkeer vraagt niet om stoppen of alles omgooien. Ze vraagt om aanwezigheid. Om het moment waarop je even voelt voordat je beweegt. Waar ben ik nu in mijn lichaam? Van waaruit komt deze stap? Is dit mijn ritme of neem ik dat van een ander over? Op het moment dat die vragen niet meer mentaal maar lichamelijk worden beantwoord, verandert er iets wezenlijks.
Wanneer eenvoud vanzelf terugkomt
Dan vallen niet-essentiële ballen vanzelf weg. Niet omdat je ze wegduwt, maar omdat ze hun plek verliezen. Wat overblijft, is eenvoud en helderheid. En het besef dat je nooit te weinig deed, maar te weinig bij jezelf was terwijl je het deed. Precies daar wordt je kunnen weer beschikbaar, niet als prestatie, maar als natuurlijke stroom die ontstaat wanneer je werkelijk aanwezig bent in je eigen lichaam.
Herken je dit?
Dat je alles doet, maar jezelf
onderweg een beetje kwijtraakt?
In de Pura Vida-cursus neem ik je stap voor stap mee terug naar jezelf.
Niet door harder je best te doen, maar door weer te leren luisteren, voelen en aanwezig te zijn in je eigen leven.
✨ Ontdek de Pura Vida-cursus
Een uitnodiging om weer bij jezelf te landen.
Meditatie – Weer bij jezelf
(± 4 minuten)
Neem een houding aan waarin je lichaam zichzelf kan dragen.
Je hoeft niets te veranderen.
Voel de ondergrond onder je.
De vloer, de aarde, wat je draagt.
Laat je gewicht zakken.
Merk je adem op.
Alleen om te voelen waar je nu bent.
Laat je uitademing iets langer worden.
Zwaarder.
Rustiger.
Breng één hand naar je buik of borst.
Voel de warmte van je hand.
Voel dat jij hier bent.
Sta even stil bij alles wat je draagt.
Taken.
Verantwoordelijkheden.
Wat misschien niet van jou is.
Bij elke uitademing laat je iets los.
Niet omdat het fout is,
maar omdat het nu niet gedragen hoeft te worden.
Breng je aandacht naar het midden van je lichaam.
De plek van waaruit jij beweegt.
Blijf hier een paar ademhalingen.
Voel hoe aanwezig zijn voldoende is.
Je hoeft niets te doen.
Je bent al hier.
Wanneer het goed voelt,
breng je je aandacht weer naar buiten.
Open je ogen.
Blijf nog even bij dit gevoel
en neem het mee in wat je daarna doet.
Avondritueel – Terug naar jezelf
(± 1 minuut)
Ga liggen of zit op je bed.
Leg één hand op je buik en één op je borst.
Adem rustig in door je neus.
Laat je uitademing langzaam komen.
Zeg in stilte:
Wat niet van mij is, geef ik terug aan waar het hoort.
Adem uit.
Laat de dag zakken.
Zeg dan:
Ik keer terug naar mijn eigen anker.
.Voel het contact met het bed onder je.
Je hoeft niets meer te dragen.
De nacht draagt verder.











In mijn werk bij Pilago merk ik steeds opnieuw hoe snel mensen opknappen wanneer ze leren luisteren naar die vroege signalen. Niet pas wanneer het lijf schreeuwt, maar wanneer het nog fluistert. De adem wordt dieper. De schouders zakken. Emoties mogen bewegen in plaats van vast te klonteren. Het zenuwstelsel vindt zijn ritme terug. En het mooiste: mensen ervaren zichzelf weer als heel.
